“Kadının Adı Yok” filminin basın toplantısında Atıf Yılmaz, Duygu Asena, Hale Soygazi, Tarık Tarcan (1988)

SEK95.0SEK475.0

36 mm negatif filmden 3200 dpi çözünürlükte taranarak elde edilmiş 4653 x 3014 piksel boyutunda, basılmaya hazır dijital görsel.

 

Clear

Share

Email

Açıklama

Atıf Yılmaz Batıbeki (9 Aralık 1925, Mersin – 5 Mayıs 2006, İstanbul), Türk film yönetmeni, yapımcı ve senarist.

Hayatı
Kürt asıllı bir ailede Mersin’de doğmuştur. Lise öğrenimini de yine bu şehirde tamamlamıştır. Daha sonra İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nde ve güzel sanatlar akademisinde bir süre eğitim almıştır. 1951 yılında Kanlı Feryat filmi ile yönetmenliğe başlamadan önce iki kez yardımcı yönetmenlik, ve ayrıca film eleştirmenliği ve senaryo yazarlığı da yapmıştır. Aktif olduğu dönem boyunca 110’dan fazla film yönetmiştir. 2004 yılında yönettiği Eğreti Gelin filmi yönettiği son film olmuştur. 5 Mayıs 2006 yılında İstanbul’da vefat etmiştir.

Filmografisi

2000’ler
Eğreti Gelin, 2004
1900’ler
Tatlı Betüş, 1993
Düş Gezginleri, 1992
Safiyedir Kızın Adı, 1991
Berdel, 1990
1980’ler
Ölü Bir Deniz, 1989
Arkadaşım Şeytan, 1988
Kadının Adı Yok, 1987
Asiye Nasıl Kurtulur?, 1986
Dul Bir Kadın, 1985
Bir Yudum Sevgi, 1984
Dolap Beygiri, 1982
Mine, 1982
Deli Kan, 1981
Zübük, 1980
1970’ler
N’Olacak Şimdi, 1979
Minik Serçe, 1978
Güllüşah İle İbo, 1977
Mağlup Edilemeyenler, 1976
Deli Yusuf, 1975
Zavallılar, 1974
Kuma, 1974
Battal Gazi Destanı, 1971
Ateş Parçası, 1971
Yaban Gülü, 1970
1960’lar
Yasemin’in Tatlı Aşkı, 1968
Murat’ın Türküsü, 1965
Öp Annemin Elini, 1964
Keşanlı Ali Destanı, 1964
İki Gemi Yanyana, 1963
Yaban Gülü, 1961
Seni Kaybedersem, 1961
Şoför Nebahat, 1960
Ateşten Damla, 1960
Suçlu, 1960
1950’ler
Bu Vatanın Çocukları, 1959
Ala Geyik, 1959
Karacaoğlan’ın Kara Sevdası, 1959
Yaşamak Hakkımdır, 1958
Bir Şoförün Gizli Defteri, 1958
Çoban Kızı, 1958
Üç Arkadaş, 1958
Kumpanya, 1958
Gelinin Muradı, 1957
Beş Hasta Var, 1956
Dağları Bekleyen Kız, 1955
İlk Ve Son, 1955
Kadın Severse, 1955
Aşk Izdıraptır, 1953
Hıçkırık, 1953
İki Kafadar Deliler Pansiyonunda, 1952
Kanlı Feryad, 1951

Kitapları
Hayallerim, Aşkım ve Ben (sonradan adı ‘Söylemek Güzeldir’ olarak değiştirildi) , Simavi yay. 1991. (Afa yay. 1995)
Bir Sinemacının Anıları, Doğan Kitap, İst. 2002
Türk Sinemasında Sansür, Kitle Yayınları, Adana, 2000. (Kolektif, yazarlarından biri Atıf Yılmaz)

Kronoloji
‘Tavanarası Ressamlar Topluluğu’na katıldı, 1947
‘Beş Sanat’ dergisinde sinemayla ilgili yazıları yayınladı, 1947
Semih Evin’in asistanı olarak sinemaya geçti, 1950
İlk yönetmenlik çalışması Kanlı Feryat adlı film, 1951
Orhan Günşiray ile Yerli Film şirketini kurdu, 1960
Güneş Film’i kurdu, 1966
Ömer Kavur ve Yavuz Özkan ile birlikte ADAF’ı kurdu, 1980
33. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde, ‘Yaşam boyu onur ödülü’, 1996
Hacettepe Üniversitesi tarafından “Sanatta onursal doktora” payesi verildi, 1991
40. Antalya Altın Portakal Film Festivali’nin İlk Onursal Başkanlığı, 2003
30 Eylül, Antalya Film Festivali için Antalya’da bulunduğu sırada hastaneye kaldırıldı, 2005
16 Mart – 26 Mart Ankara Uluslararası Film Festivali, ‘Aziz Nesin Emek Ödülü’, 2006

Ödülleri
Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Yönetmen Ödülü, Keşanlı Ali Destanı, 1965
Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 2. Film Ödülü, Keşanlı Ali Destanı, 1965
Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 2. Film Ödülü, Toprağın Kanı, 1966
Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 3. Film Ödülü, Muradın Türküsü, 1966
Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 3. Film Ödülü, Ölüm Tarlası, 1968
Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi 1. Film Ödülü, Zulüm, 1972
Antalya Altın Portakal Film Festivali, En İyi Yönetmen Ödülü, Zulüm, 1972
13.Antalya Film Şenliği, En İyi Yönetmen Deli Yusuf, 1976
15.Antalya Film Şenliği, En İyi Yönetmen Selvi Boylum Al Yazmalım, 1978
1.Antalya Film Şenliği, En İyi Film Bir Yudum Sevgi, 1984
İstanbul Film Festivali, En İyi Türk Filmi Bir Yudum Sevgi, 1985
23.Antalya Film Şenliği, En İyi Yönetmen Bir Yudum Sevgi, 1986
En İyi 3.Film Adı Vasfiye – En İyi Yönetmen Aaahhh Belinda
İstanbul Film Festivali, En İyi Türk Filmi Adı Vasfiye, 1986
24.Antalya Film Şenliği, En İyi 3. Film Hayallerim, Aşkım Ve Sen, 1987
Gazeteciler Cemiyeti Türk Film Festivali, En Başarılı Rejisör Bu Vatanın Çocukları, 1959
10. İstanbul Film Festivali, Onur Ödülü, 1991
Valencia Film Festivali, En İyi Film Berdel, 1991
6.Adana Altın Koza Film Şenliği, En İyi 2. Film Berdel, 1992
33.Antalya Film Şenliği, Yaşam Boyu Onur Ödülü, 1996

Görev Aldığı Yapımlar
Eğreti Gelin, 2004, Yönetmen, Senarist
Eylül Fırtınası, 1999, Yönetmen
Nihavend Mucize, 1997, Yönetmen, Yapımcı
Yer Çekimli Aşklar, 1995, Yönetmen
Gece, Melek ve Bizim Çocuklar, 1993, Yönetmen, Yapımcı
Bekle Dedim Gölgeye, 1990, Yönetmen
Berdel, 1990, Yönetmen, Senarist
Ölü Bir Deniz, 1989, Yönetmen, Senarist, Yapımcı
Arkadaşım Şeytan, 1988, Yönetmen, Senarist
Hayallerim, Aşkım ve Sen, 1987, Yönetmen
Kadının Adı Yok, 1987, Yönetmen, Senarist
Değirmen, 1986, Yönetmen
Asiye Nasıl Kurtulur, 1986, Yönetmen, Senarist, Yapımcı
Aaah Belinda, 1986, Yönetmen
Adı Vasfiye, 1985, Yönetmen
Dul Bir Kadın, 1985, Yönetmen, Senarist
Bir Yudum Sevgi, 1984, Yönetmen, Senarist, Yapımcı
Şekerpare, 1983, Yönetmen
Seni Seviyorum, 1983, Yönetmen, Yapımcı
Mine, 1982, Yönetmen, Senarist, Yapımcı
Göl, 1982, Yapımcı
Dolap Beygiri, 1982, Yönetmen, Senarist
Deli Kan , 1981, Yönetmen, Senarist, Yapımcı
Tabancamın Sapını Gülle Donatacağım, 1980, Yönetmen, Senarist
Kibar Feyzo, 1978, Yönetmen
Ne Olacak Şimdi , 1978, Yönetmen, Oyuncu
Maden , 1978, Yapımcı
Köşeyi Dönen Adam, 1978, Yönetmen
Selvi Boylum Al Yazmalım, 1977, Yönetmen
Güllüşah ile İbo , 1977, Yönetmen, Senarist
Baskın, 1977, Yönetmen
Hasip ile Nasip, 1976, Yönetmen
Mağlup Edilemeyenler, 1976, Yönetmen, Senarist
Tuzak, 1976, Yönetmen
İşte Hayat, 1975, Yönetmen
Deli Yusuf, 1975, Yönetmen, Senarist
Salako , 1974, Yönetmen
Zavallılar, 1974, Yönetmen
Kambur, 1973, Yönetmen
Güllü Geliyor Güllü, 1973, Yönetmen
Cemo, 1972, Yönetmen
Utanç, 1972, Yönetmen
Zulüm, 1972, Yönetmen
Günahsızlar, 1972, Yönetmen
Gelinlik Kızlar, 1972, Yönetmen
Güllü, 1971, Yönetmen
Yedi Kocalı Hürmüz , 1971, Yönetmen
Unutulan Kadın, 1971, Yönetmen
Ateş Parçası , 1971, Yönetmen
Battal Gazi Destanı, 1971, Yönetmen, Senarist
Kara Gözlüm, 1970, Yönetmen
Zeyno, 1970, Yönetmen
Darıldın mı Cicim Bana, 1970, Yönetmen
Kölen Olayım , 1969, Yönetmen
Menekşe Gözler, 1969, Yönetmen
Kızıl Vazo, 1969, Yönetmen
Köroğlu, 1968, Yönetmen
Yasemin’in Tatlı Aşkı, 1968, Yönetmen, Senarist
Balatlı Arif, 1967, Yönetmen
Tatlı Bela, 1961, Yönetmen
Üç Arkadaş, 1958, Senarist

Duygu Asena (19 Nisan 1946 – 30 Temmuz 2006), Türk gazeteci ve yazar.

Atatürk’ün yaveri ve dönemin CHP milletvekili olan Ali Şevket Öndersev’in torunu olarak İstanbul’da doğdu. Ortaöğrenimini Kadıköy Özel Kız Koleji’nde tamamlamasının ardından İstanbul Üniversitesi Pedagoji bölümünde eğitim gördü. İş hayatına pedagog olarak başlayan Asena, Haseki Hastanesi Çocuk Kliniği ve İÜ Çocuklarevi’nde çalıştı. Gazetedeki ilk yazısı 1972 yılında Hürriyet gazetesinin Kelebek ekinde yayımlandı. Bu tarihten itibaren çeşitli dergi ve gazetelerde gazeteci ve yönetici olarak bulundu. TRT-2 televizyon kanalında “Ondan Sonra” isimli bir program hazırlayıp sundu (1992-1997).

Gazeteciliğinin yanında yazarlığını da sürdüren Asena, ilk kitabı “Kadının Adı Yok” ile adını duyurdu. Kitap müstehcen bulunduğundan 1988’de yasaklandı. Uzun süren dava sonucunda tekrar yayımına izin verildi ve ardından aynı yıl yönetmen Atıf Yılmaz tarafından filme alındı.

Yazıları ve kitaplarında değindiği temalar nedeniyle Asena feminist yazar olarak tanındı.

Duygu Asena, beyin tümörü nedeniyle tedavi görmekte olduğu VKV Amerikan Hastanesi’nde 30 Temmuz 2006 günü hayatını kaybetti. Naaşı Zincirlikuyu Mezarlığı’na defnedildi.

Kitapları
Paramparça, 2004
Aşk Gidiyorum Demez, 2003
Aslında Özgürsün, 2001
Aynada Aşk Vardı, 1997
Değişen Bir Şey Yok, 1994
Kahramanlar Hep Erkek, 1992
Aslında Aşk da Yok, 1989
Kadının Adı Yok, 1987

Hale Soygazi (d. 21 Eylül 1950, İstanbul), Türk oyuncu ve eski manken.

Yaşamı
21 Eylül 1950 tarihinde İstanbul’da dünyaya geldi. Saint Benoit Ortaokulu’nun ardından Erenköy Kız Lisesi’nden mezun oldu. Üniversitede Fransız Filolojisi ikinci sınıftan ayrılarak İsviçre’ye gitti. Orada mankenlik kursu gören sanatçı Türkiye’ye dönüp manken ve fotomodel olarak çalıştı.

1972’de Saklambaç Gazetesi’nin açtığı Türkiye Sinema Güzellik Yarışmasına katıldı ve birinci oldu. Daha sonra İtalya’da “Avrupa Sinema Güzeli” seçildi. Yurda dönünce on film çevirmek üzere bir anlaşma yaptı. İlk filmi olan “Kara Murat: Fatih’ın Fedaisi”‘ın ardından, “Bir Garip Yolcu”, “Mahkum”, “İtham Ediyorum”, “Bir Kız Böyle Düştü”, “Ölüme Koşanlar” adlı filmleri ardı ardına çevirdi. Gittikçe daha geniş kitlelere ulaşan filmlerde oynayan sanatçı, “Çocuğumu İstiyorum” adlı 1973 tarihli yapımda başrolleri paylaştığı Ahmet Özhan’la 1976’da evlendi. Çiftin evliliği kısa bir süre sonra boşanma ile sonuçlandı.

1978’de “Maden” filmindeki rolünden dolayı Antalya Film Festivali’nde “En İyi Kadın Oyuncu” ödülünü kazanmasının ardından sinemaya bir süre ara verdi. Bu dönemde birçok meslektaşının aksine şarkıcılık yapmadı. 1984 yılında Atıf Yılmaz’ın çektiği Bir Yudum Sevgi’de başrol oynayarak döndü. Bu filmdeki performansı ile Antalya Film Festivali’inde ikinci kez “En İyi Kadın Oyuncu” ödülünü aldıktan sonra Atıf Yılmaz’ın yönettiği Kadının Adı Yok, Bekle Dedim Gölgeye filmlerinde baş kaldıran kadın tiplerini canlandırdı. 1997’de Barış Pirhasan’ın yönettiği Usta Beni Öldürsene adlı filmde rol adlı; film, çeşitli festivallerden farklı dallarda 5 ödül aldı. Soygazi, 2004 yılında Antalya Altın Portakal Film Festivali’nde “Yaşam Boyu Onur Ödülü” ile ödüllendirildi. Aynı yıl Sil Baştan adlı dizi-filmde rol aldı.

Tiyatro sahnesine ilk defa 2000 yılında “Küçük Prens” adlı oyunla çıktı. 2006’da “Özel Bir Gün” adlı oyunda rol aldı.

Yönetmen Barış Pirhasan’la uzun süreli bir ilişki yaşamış olan Soygazi, daha sonra Türkiye’nin önde gelen entelektüellerinden Murat Belge ile yaşadığı 10 yıl kadar süren birlikteliğin ardından Belge ile evlendi.

Filmografi
2015- Kaderimin Yazıldığı Gün
2011-2013 – Kuzey Güney
2009 – Bu Kalp Seni Unutur Mu?
2004 – Sil Baştan
1997 – Bir Umut
1996 – Usta Beni Öldürsene
1995 – Aşk Üzerine Söylenmemiş Her şey
1992 – Cazibe Hanımın Gündüz Düşleri
1990 – Bekle Dedim Gölgeye
1989 – Küçük Balıklar Üzerine Bir Masal
1989 – Cahide
1987 – Kadının Adı Yok (Işık)
1985 – Bir Avuç Cennet (Emine)
1984 – Bir Yudum Sevgi (Aygül)
1978 – Maden
1977 – Kördüğüm
1977 – Sevgili Dayım
1976 – Süt Kardeşler (Bihter)
1975 – Nereden Çıktı Bu Velet
1975 – Adamını Bul
1975 – Gece Kuşu Zehra
1975 – Bak Yeşil Yeşil (Neşe)
1975 – Küçük Bey (Hülya)
1974 – Mirasyediler
1974 – Kanlı Deniz (Meryem)
1974 – Unutma Beni
1974 – Ceza Alev
1974 – Unutama Beni
1974 – Gariban
1973 – Aşk Mahkûmu
1973 – Kabadayının Sonu
1973 – Ölüme Koşanlar
1973 – Şüphe
1973 – Tatlım
1973 – Aşkımla Oynama
1973 – Bataklık Bülbülü
1973 – Arap Abdo
1973 – Vurun Kahpeye (Aliye)
1973 – Oh Olsun
1973 – Sevilmek İstiyorum (Hale)
1973 – Bir demet menekşe (Nesrin)
1973 – Çocuğumu İstiyorum (Selma)
1972 – Mahkûm
1972 – Bir Garip Yolcu
1972 – Kara Murat: Fatih’ın Fedaisi (Angela-Zeynep)
1972 – Kahpe / Bir Kız Böyle Düştü (Ayşe)
1972 – İtham Ediyorum (Selma)

Tarık Tarcan (d. 14 Nisan 1958, Bursa) Türk oyuncu, manken, spiker. Show TV’de zamanında sunduğu Çarkıfelek yarışma programı ile hatırlanır. Bir dönem Star TV’de de En Büyük Yarışma, Bu Yarışma isimli yarışma programını sunmuştur.

Filmografi
Gurbet kadını” (2003) (mini) TV dizisi- Kemal
“Zehirli Çiçek” (2000) TV
Affet bizi hocam (1998) TV dizisi- Kemal
Sırtımdan vuruldum (1997) TV dizisi- Erol
Gurur(1995-1996) tv dizisi
Işıklar sönmesin (1995)- Yüzbaşı Murat
Sevginin gücü (1994) TV dizisi
Tatlı Betüş (1993) TV dizisi
Kıvılcım (1993)- Tarık
Suçlu(1989)
Sapık Kadin (1988) Ahmet
Kadının adı yok (1988)- Mehmet
Yaprak dökümü (1988) (mini) TV dizisi- Sevket
Hayat Kadını(1986)- Ali
Aşk hikâyemiz (1986)- Cengiz
Kupa kızı (1986)
Güzelim (1986)
Fahriye Abla (1984)- Mustafa

 

Duygu Asena’ya dair ekler:

Arşiv Odası: Duygu Asena röportajı, 1999 – BBC TÜRKÇE

Karanlık ormanda çalan gümüş flüt….

Ahmet Altan / 6 Ağustos 2006 – Hürriyet

Ancak kadınların kadın olduğu bir toplumda, erkeklerin de erkek olabileceğini hatırlatıyordu aslında.

Koca bir toplumu yüzlerce yıllık tabularından, yasaklarla birikmiş pasından arındırıyordu.

Tek başınaydı.

Güzel bir gülümsemesi vardı.

Kırdı, parçaladı tabuları.

İnsanları, kıvılcımlar saçan kızıl bir yılan gibi irkilten o garip titreşimli “orgazm” sözcüğünü bu ülkenin yerleşik lügatına o ekledi.

Kadınlara bedenlerini verdi.

Nasıl yolcu etmeli bu sarı güllerle sarmalanmış sonsuzluk yolcusunu? Hayatın içinde, hayatı değiştirerek durmuş olan bu küçük kızı nasıl uğurlamalı?

Cesaretinin farkına bile varamayacak kadar cesur birini nasıl selamlamalı?

Usul bir ses ve yumuşak bir tebessümle bir toplumu köklerinden tutup sarsmış birine ne demeli?

Hepimiz biliyoruz, biraz kırdık onu.

Haksızlığa uğradı o.

Kadınlara hazzın yasaklandığı, yatak odalarının sessiz çilehanelere döndüğü, herkesin gizli bir mutsuzlukla buruştuğu, sevişmelerinden mutluluk yerine dert sağarak sakatlanmış, kendinden korkan bir toplumda bir tek o sesini yükseltti.

Kimsenin adını bile telaffuz edemediği “sevişmeyi” savundu.

Milyonlarca insan, tek bir kadının söylediği sözlerden öylesine korktu ki nerdeyse bütün toplum irkilerek bir adım geriledi.

Sonra, küçümseyici tebessümlerle geri gelip onu gizli aşağılamalarıyla kuşattılar.

O, kalabalıkların en derin, en gizli yarasından, en büyük sakatlığından söz ederken onlar “bütün bunların önemsiz olduğunu” ima eden çarpılmış bir gülümseme yerleştirdiler yüzlerine.

O ortaya çıkana kadar kadınların “sevişmeden haz alma hakkı” asla dile getirilmeyen, varlığı kabul edilmeyen bir tabuydu, sevişmeyi biraz daha zevkli bir hale getirmek isteyen kadınlar “sen orospu mu oldun” diye bizzat kocaları tarafından aşağılanırdı.

Zevk alan, şehveti özgürleşmiş bir kadının ateşiyle başa çıkamayacağından korkan erkekler bu korkuları yüzünden, kendi zevklerini iğdiş etme pahasına sevişmeyi acıklı bir çiftleşmeye çevirirlerdi.

Kadınla erkek arasında olması gereken bütünlük, hayatı yaratan o mucizevi kaynaşma, bu en mahrem noktada darbelenir, kadınla erkeğin dostluğu başlayacağı noktada öldürülürdü.

Zihinlerini ve bedenlerini dar bir sınırın içine hapsederlerdi.

Sınırsızlığa açılmak yasaktı.

Kadınla erkeğin en yakın, en içiçe olduğu yerde bir zevk ortaklığı kurulamadığından, hayat kaçınılmaz olarak ikiye parçalanırdı.

Erkekler kendi aralarında, kadınlar kendi aralarında toplanırlardı.

Erkeklerin kahvehaneleri, meyhaneleri vardı.

Her biri kadın özlemiyle yanan, bir kadın için cinayet işlemeye hazır bu erkek kalabalığı tuhaf bir biçimde kadınların kendi aralarına karışmalarını yasaklarlardı.

Bugün bile bu ülkenin birçok şehrinde, birçok kasabasında, köyünde, mahallesinde erkekler kadınların giremediği izbelerde toplanırlar.

O, böyle bir coğrafyada ortaya çıktı.

Kasıklarından yaralanmış, yarasından korkup utanan, bu yaradan sözeden herkesi aşağılamaya hazır bir ülkede.

Aşağılanmaktan korkmadı.

Hiçbir şeyden korkmadı.

Cesaretinin farkına bile varamayacak kadar cesurdu.

Doğrudan kadınlara seslendi.

Karanlık bir ormanda çalan gümüş bir flüt gibiydi sesi, kaybolanları çağırıyor, onlara yol gösteriyordu.

Kadınlara “siz kadınsınız” diyordu, “sizin bir bedeniniz var.”

Bu, o ortaya çıkana kadar söylenmiş bir söz değildi.

Yüzyıllardır toplum kadını bedeninden soymuştu.

Onu, tuhaf, anlaşılmaz, soyut bir kavrama dönüştürmüştü.

Kadınların kasıkları çocuk doğurmak, memeleri sadece emzirmek içindi, oralarda zevk dolaşamaz, oralar hazla kamaşamazdı.

Sanki kutsal bir emir gelmişti, kadın doğuracak, erkeğine zevk verecek ama asla zevk almayacaktı.

Haz, “iyi kadınlara” yasaktı.

Erkekler, kadın bedeninin hazzı keşfetmesinden, bunu talep etmesinden ve bu talebi karşılayamamaktan ölesiye korkuyorlardı.

Bu öylesine bir korkuydu, bu öylesine sert bir tabuydu ki dağlarda, cephelerde, mevzilerde birbirlerini öldüren, yok eden orduları, aralarındaki bütün ırk, dil, din farkını yok ederek birleştiriyordu.

Birbirlerini öldüren yüzbinlerce kişilik orduları bir anda müttefik “erkekler topluluğu”, tümüyle aynı fikri paylaşan yekpare bir bütün haline getirebilecek bir tabuydu bu.

O, bu orduların karşısında tek başına durdu.

Rüzgarda salınan bir gülibrişim gibi…

Hiç gerilemeden, hiç saldırmadan, aynı usul ve kararlı sesle konuştu.

– Siz kadınsınız, sizin bir bedeniniz var.

Bir yandan sevişmek için çılgınca bir istek, bir yandan sevişmekten delice bir korku duyarak yatak odalarında gaddar bir baskı kuran erkeklere karşı kadınları savundu.

Onlara kadınlıklarını hatırlattı.

Ancak kadınların kadın olduğu bir toplumda, erkeklerin de erkek olabileceğini hatırlatıyordu aslında.

Koca bir toplumu yüzlerce yıllık tabularından, yasaklarla birikmiş pasından arındırıyordu.

Tek başınaydı.

Güzel bir gülümsemesi vardı.

Kırdı, parçaladı tabuları.

Onları soyut bir varlık olmaktan kurtarıp, teninde hazzın parıltısını taşıyan canlılara çevirdi.

Milyonlarca insanı tek başına sırtlamış, onları mutsuzluktan mutluluğa, ölümcül bir sıkıntıdan hazza taşımaya uğraşıyordu.

Erkeklerle kadınlar arasında yatak odalarında yıkılmış köprüleri tamir etmek için çabalıyordu.

Parçalanmış bir toplumu birleştirmeye çalışıyordu.

Bu toplumun, yatak odasında sakatlandığını seziyordu o.

Sakatlandığı yerde iyileşebileceğine de…

Bunu ancak kadının gerçekleştirebileceğini, erkeğin cesaretinin buna yetmeyeceğini de biliyordu.

O küçük elleriyle, sanki çok sıradan bir iş yapar gibi, milyonlarca insanın kırılmış omurgasını düzeltiyordu.

Hiç kimsenin gerçekleştirmeyi hayal bile edemediği bir büyük değişimi gerçekleştiriyordu.

Ve, ona küçümseyerek gülümsüyorlardı.

Aşağılıyorlardı.

“Sevişmenin” önemsiz bir şey olduğunu, “kadınlarla” ilgili hiçbir sözün ciddiye alınamayacağını ima eden bir halleri vardı.

Tuhaf bir “önemlilik” ölçütü geliştirmişlerdi; erkeklerin ilgilendikleri konular önemli, kadınların ilgilendikleri önemsizdi.

Akıl önemli, duygu önemsizdi.

Erkek önemli, kadın önemsizdi.

Erkeğin bedeni önemli, kadının bedeni önemsizdi.

Yüzlerce yıl kadınları da buna inandırmışlardı.

Kadınlar da kendilerini ve duygularını önemsiz buluyorlardı.

Erkek akıllıydı, kadının aklı ermezdi.

Bunun doğru olmadığını böylesine açık bir şekilde ilk o söyledi.

Ve, kadınlar kendilerine anlatılanların doğru olamayacağından ilk kez onun yazılarını okurken kuşkulandılar.

Sadece savaşçılığıyla, kahramanlığıyla, talancılığıyla, erkekliğiyle övünen bu “asker millet”, kadınlarını reddetmiş, dışlamış, kendini kadınsızlıkla sakatlamış bu garip toplum, kadın yanını onunla keşfetti.

Kızların para karşılığı evlendirildiği, kadınların “namus” için öldürüldüğü, evlere hapsedildiği, erkeğin “efendi” olduğu bu “erkek toplum” kendini topallıktan kurtaracak ilk hamleyi onunla yaptı.

Kadının bir adı, bir bedeni, bir hayatı olduğunu onunla anladı.

Kadınsız bir toplum olmanın bütün ülkeye, şehirlere, meydanlara, sokaklara, evlere yansıyan o çirkin, estetikten yoksun pasaklılığına ilk ışık damlası onunla düştü.

Bilmiyorum, ne kadar büyük bir değişimin ilk işaretini verdiğini kendisi farketti mi?

Farkettiyse, bunun tadını çıkarttı mı?

Sanırım, buna pek izin vermedik…

Kadınlar, onlara hayatlarını yeniden verdiği, erkekler kendilerine gerçek kadınlar bağışladığı için minnetlerini yeterince gösteremediler ona.

Karanlık bir ormanda çalan gümüş bir flüt gibiydi…

Kaybolanlara yollarını gösterdi.

Sakatları iyileştirdi.

Yaralarımızı sağalttı.

Ağırlığıyla çöktüğümüz prangalarımızı çözdü.

Güzel temiz bir yüzü, sıcak bir gülümsemesi, usul bir sesi, sevecen bir cesareti vardı.

Bir hayatı, herkesin hayatını değiştirecek gibi yaşadı.

Tabutunu sarı güllerle donattılar.

Kadınlar taşıdı onu.

Değişmiş bir mısra gibiydi sonsuzluğa doğru ayrılışı.

“güneş, sarı güller ve senin en güzel aksin”

Velhasıl Duygu, hayatımızın en mahrem koylarında durmakta hayalin.

Kederli bir gülümseme ve gümüş bir flüt sesiyle birlikte…

Sadece sen yoksun…

Kaynaklar: Wikipedia, Biyografya.com, Ekşi Sözlük, Hürriyet

Ek bilgi

Archives

, ,

Yorumlar

Henüz bir yorum yok.

İlk yorum yazan siz olun ““Kadının Adı Yok” filminin basın toplantısında Atıf Yılmaz, Duygu Asena, Hale Soygazi, Tarık Tarcan (1988)”

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*